1. Waterkwaliteitsomstandigheden
Hardheidionen: Calcium-, magnesium- en andere ionen zijn geneigd calciumcarbonaataanslag te vormen, waardoor de membraanporiën verstopt raken. In één geval, wanneer er geen kalkremmer werd toegevoegd, daalde het ontziltingspercentage van een systeem met een terugwinningspercentage van 75% na één jaar gebruik met 40%.
Organisch materiaal en colloïden: Wanneer de SDI (vervuilingsindex) groter is dan 2,5, stijgt het drukverschil van het microfilter, wat resulteert in de verdikking van de vervuilingslaag op het membraanoppervlak.
Micro-organismen: Voor systemen die niet regelmatig worden gedesinfecteerd, kan het totale aantal bacteriën in het geproduceerde water oplopen tot 10⁴ CFU/ml, wat de membraanafbraak versnelt.
2. Operationeel beheer
Controle van restchloor: Als de actieve kool verzadigd is of de doseerpomp uitvalt, overschrijdt de restchloorconcentratie 0,1 ppm, waardoor het membraanmateriaal kan oxideren.
Drukschommelingen: veelvuldig starten-stoppen leidt tot mechanische vermoeidheid van het membraanelement. Bij een project scheidde de membraankrullaag zich af door plotselinge drukveranderingen, waardoor de levensduur met 60% werd verkort.
Reinigingsstrategie: Wanneer de chemische reinigingscyclus te lang duurt (meer dan 3 maanden), stolt de vuillaag en moet deze worden gereinigd met een hogere zuurconcentratie, waardoor de membraanstructuur wordt beschadigd.
3. Systeemontwerp
Matchinggraad voorbehandeling: In een systeem zonder veiligheidsfilter hebben grote deeltjes rechtstreeks invloed op het membraanoppervlak, en in één geval werd het membraanelement binnen zes maanden gesloopt.
Instelling van het herstelpercentage: Voor een hoog herstelpercentage (zoals 90%) is een kalkremmer nodig, anders zal de LSI (Langelier Index) de norm overschrijden en zal er gemakkelijk kalkaanslag ontstaan.